4. "If memories could be canned, would they also have expiry dates? If so, I hope they last for centuries."

Roland Barthes - Fragments d'un discours amoureux adlı kitabında yazır ki, sevgi bütöv hekayə halında yox, daha çox müxtəlif fraqmentlər, rabitəsiz cümlələr və anlıq hisslər formasında yaşayır. Chungking Express filmində də bu belədir. Buradakı münasibətlərin heç biri tamamlanmış deyil. Bir qadın gedir, amma aldığı konservlər soyuducuda qalır. Bir kişi unutmaq istəyir, amma içdiyi hər pivə, dinlədiyi hər musiqi ona keçmişi xatırladır.

Filmdəki iki polis əslində iki müxtəlif fəlsəfi tipdir. 223 nömrəli polis (baxma: Takeshi Kaneshiro) vaxtı “konserv qutuları” ilə ölçür. Onun tənhalığı absurd çalar daşıyır: sanki sevgisini supermarketdən satın alır, son istifadə tarixinə qədər saxlayır, sonra da atır. bu, sevginin banal kədəri deyil, “komik metafizikasıdır”: axı insanlar əbədi hissləri belə son istifadə tarixi olan məhsullara çevirməkdə mahirdirlər.

663 nömrəli polis (baxma: Tony Leung) isə daha çox Don Kixota bənzəyir: o, əşyalarla danışır, pərdələrin və sabunun dilini bilir. Bu isə tənhalığın patetik təsviri deyil; əksinə, həyatdakı xırda jestlərin insanı necə xilas etdiyinin sübutudur. O, yaxşı dərk edir ki, həyatın mənası bu kiçik detallarda gizlənib. Odur ki, itirdiyi qadının boşluğunu əşyaların sükutu ilə doldurur və bu əvəzləmə ona yaşamaq üçün kifayət edir.

Süjetlərin bir-birinə toxunmaması filmə bir ayrı estetika qatıb. Film Dostoyevski romanlarında olduğu kimi paralel hekayələr və “yarımçıq” motivlərlə quruludur. Çünki insan həyatının özündə bütövlük yoxdur. Bizim hər birimiz başqa birinin romanının yalnız bir səhifəsiyik. Filmin iki hissəsi də belədir: eyni şəhərdə yaşanan amma fərqli küçələri bölüşən iki müstəqil hekayə...

Bütün bunların üzərində musiqinin obsessiv təkrarı dayanır — “California Dreamin”. Oliver Sacksa görə musiqi bəzən insanın unuda bildiyi emosiyaları və xatirələri oyadır. ya da bizim real hisslərimizi bizdən daha yaxşı bilir. California Dreamin qəhrəmanların dəyişmək arzusu ilə dəyişə bilməməsinin musiqi ekvivalentidir. Təkrarlanan mahnı, təkrarlanan gündəlik hərəkətlər — insanın öz taleyindən qaçmaq istəyib bacara bilməməsinin ironik təsviridir.

Son nəticədə Chungking Express filmi izləyicisini çətin sual qarşısında qoyur: sevgi əslində nədir? Bir konservin son istifadə müddəti, bir mahnının sonsuz sayda təkrarı, yoxsa gizlincə başqasına məxsus evin təmizlənməsi? Cavab heç vaxt aydın deyil, çünki sevgi özü belə insan üçün izahı məchul fraqmentlərin, təsadüflərin və yüngüllüyün poeziyasıdır. wong kar-wai sonda bizə bir şeyi xatırladır: həyat yarımçıq hekayələrin məcmusudur və yalnız yarımçıq olduqları üçün yadda qalırlar.